Çözülen düğümler (Hakkâri'de 19 Mevsim-2.20)
Çözülen düğümler
Cumartesi günü sabahtan itibaren
hummalı çalışmalar başladı. Ulaşlı ve Gölcük’te bazı hazırlıkları tamamlayıp
İstanbul’a geçtim. Akşam kına vardı. Otobüste bir arkadaşa denk geldim. Sohbet
esnasında önümüzdeki dönemler için hayatımda önemli sayabileceğim tembihler
söylemişti. Düğün arabası olarak küçük abimin Mercedes’ini ayarlayacaktık.
Sonradan dediğine göre sırf bizim düğün için satışını ertelemiş arabanın.
Süslemesiyle o ilgilendi, plakalara yazılacak metni ben seçmiştim sadece. Ön
tarafa ‘evime dönüyorum’, arkaya ‘kıbleye döner gibi’ yazdırmıştık. (Evet,
bildiniz, o dönemki Tenekeci etkisi.) Geçtiğim caddelerde birçok kişinin ön
plakayı okuduktan sonra dönüp arkadan da baktıklarını gördüm.
Kına için birtakım alışveriş ve
üç günlük eşimle çarşıda düğün öncesi biraz gezme fırsatımız olacaktı. Tuhafiyeydi, pastaneydi derken
saatler geçmişti. Artık resmen evli olduğumuzdan ve düğüne çok az kaldığından
salmışlardı bizi. Eve döndük. Biraz oturduktan sonra erkeklerle salona geçtik.
Eşimin ağabeyleri benim de çocukluk arkadaşlarım olduğundan rahattım bir
yandan. Üniversitedeyken de Ümraniye’ye gidiyordum, benim akranım olan abisi
bizim öğrenci evine geliyordu. Evlerinde kalmışlığım da olmuştu iki kere.
Bunları zaten yukarıda okudunuz, ama ne olur yani, bir kere daha okuyun işte.
Bu kadar yüzlerce sayfada tekrarlar olmasın mı hiç?
Salonda Gölcük’ten gelenleri
karşılıyor, yol gösteriyorduk. Amcamlar, dayımlar ve sülalemizin bir kısım
kadınları gelmişlerdi. Hanımlar salonda kınayı yaptılar, yaktılar; biz de bir
toplantı odasının geniş masaları etrafında atıştırmalıklar eşliğinde sohbet
ettik. Merasim bittiğinde hep birlikte döndük. Yılların servisçisi Mustafa
dayımındı araba, şoför de o yolların ustası Rüstem dayımdı. Gece 1 gibi ancak vardık
eve. Yatmamız 2’yi geçti.
Gün doğduktan biraz sonra
kalktım. Takım elbisemi alıp süslü ve deposu dolu arabaya atlayarak İstanbul’a
doğru yola çıktım. Otobanda tın tın gitmek zorunda kalmıştım, süsler ve
çiçekler uçuşuyordu. Birkaç kere duraklayıp sıkılaştırmıştım. Her şeyin yanında
bir 100’lük de vermişti abim, lâzım olur diye. Olmaz mı, hep olur. Birkaç
kişiyle birlikte merkezde gelinlikçinin anlaşmalı olduğu kuaföre gittik. Oradan
İçerenköy’deki arkadaşların öğrenci evine geçtim. Ufaktan tıraş işleri ve
giyinme hazırlıklarındayken aradılar. İşleri bitmiş, çağırıyorlardı. Makyaj
olmayınca, sadece gelinlik ve baş yapma kısa sürmüştü, o saatte yoğunluk da
yoktu. Arabadan çocuklara dağıtmak için bozuk para lâzımdı. Zarflara 5’er lira
koysam fazla gelirdi, e bozuk paralar da zarfa konmazdı. Başka bir yol her
zaman vardır. (Evet, bildiniz, Aliya etkisi.) Bir 100’lüğü henüz tam açılmamış
BİM’de 1’liğe bozdurduk. Arkadaşla düğünde görüşmek üzere vedalaştık.
Ümraniye’ye yollandım. Nereden
baksan yirmi dakika sürerdi, yollar bomboş olmasına rağmen. Kuaför, böyle basit
bir işlem için tam 115 lira aldı o gün. Makyaj da yapsaydı kim bilir ne kadar
isterdi, aman benden ırak olsunlar. Hayatımda o gün ilk ve son olarak kadın
kuaförüyle işim olmuştu. O tür işlerle içli dışlı olanlara buradan sabır
diliyorum, evet arkadaşlar en samimi dileklerim sizlerle, elden başka ne gelir.
Eşim yaklaşık 8-9 saat o daraltıcı ve yerine göre boğucu elbisenin içinde
kalacaktı gün boyunca. Aylardan Temmuz, vakitlerden öyleydi. Takımın içinde ben
bile bunalmıştım.
Eve gittiğimizde herkes kalkmış,
güne başlamıştı. Yenip içildi, muhabbet sohbet derken fotoğraf ve videolar
çekildi iki saat boyunca. Düğün öğlen 2’deydi, bizimkilerin 11’de gelmesini
bekliyorduk. Onlar da gelince, büyük abinin kapı tutmasıyla başlayan tören,
babamın da sıkı pazarlıkçı yapısından dolayı ufaktan uzar gibi oldu. Yalnız,
pazarlığın alttan 5 kuruş, üstten 1000 liradan açıldığını belirtmeliyim. Karşı
taraf da ticaret ehliydi, şirketler yönetmişliği vardı. 150 liraya bağladılar
işi. İbre babama doğru hayli inmişti. Babam söylediğinin 3000 katına razı
olmuştu, abi ise % 85 zarardaydı. Bu tür durumlarda elbisenin her cebine pay
edilmiş bir dolu para vardır. Tecrübeli biri tatlı bir sohbet eşliğinde hepsini
almaya muktedir olabilir.
Nakit çalışınca kilitler işledi,
kapılar açıldı, yüzler güldü, ayaklar çalıştı; aşağı indik, millet hazırdı,
yola koyulduk. İlki yedi ay önce olan buluşmaların sonuncusu daimiye terfi
ederek gerçekleşiyordu. Şoför bendim yine. Eşim yanımdaydı. Kız kardeşi ve
amcamın ortanca kızı arkada oturdular. Kınadan kalma küçük keselere
bozuklukları pay ettiler yolculuk sırasında. Düğünden sonra tavan camından
kapış yapmıştık. Birkaç otomobil ve otobüsle çıktığımız yolda birbirimizden koptuk
bir süre sonra. Küçük bir konvoyla Ulaşlı’ya girdik. Annem de gelin gelirken o
günlerde cenaze olduğundan sessiz sedasız girmişler kampın oradan. Ben de
istemedim alâyişli karşılama. İstanbul’a gelmeyip burayla ilgilenen abim biraz
içerledi kardeşinin sessizce getirilmesine. Dedim ya, benim tercihimdi. Sade
bir düğün olacaktı.
Ulaşlı Camisi’nin altındaki
salonu tutmuştuk, 200 liraya. Küçük abimi de orada evermiştik. Kreşe
dönüştürülene kadar oradaki en son düğün bizimki olmuştu. Büyük abimin düğünü de
gelin eviyle orta yerde başka bir caminin salonunda yapılmıştı. Küçük dayımın
da camide evlendiğini söyleyeyim de tam olsun, siz de rahat edin ben de.
Kadınlar salonda, erkekler
bahçedeydiler. Hoca kısa bir konuşma yaptı. Hakikatli adammış, harçlık kabilinden
yol parası almıştı sadece, 100 lira. Ses sanatçısı da ezgilerle devam ettirdi sonrasını. O da 500 liraya
gelmişti, ses sistemi dâhil. Yemeği tabii ki Halim abi yaptı. Tatlı olarak
zerde istemiştim. Evet, pilavın yanına uymadı belki, ama yerken pirinçle ilgili
bir şey hissetmiyordunuz, muhallebi gibi damakta gezdirilen türdendi.[1]
Yendi içildi, görüşüldü edildi. Uzaktan gelenler müsaade isteyip ayrıldılar.
Yakından gelenler biraz daha sahilde dolaştılar. Aile yakınlarımız kaldı bir
tek. Hep birlikte salonda oyalandık biraz daha.
O
gün için iki şeyi fena hâlde yanlış hesaplamıştık. Biri, her ne kadar
çınarların gölgesinde olsa da, düğün saatini günün en sıcak zamanına ayarlamak;
diğeri de, İstanbul’dan gelinmesi dolayısıyla sabahtan uğrayamayacağımız için
fotoğraf çekimine düğünden sonraya randevu almamdı. Bu da bizim yorgun görünen
pozlar vermemize sebep olarak fotoğrafçıyı da uğraştırmıştı. 250 liraydı
çekimler, albüm, tablolar vs.[2]
Bir arkadaşın çalıştığı stüdyoda çektirmiştik.
[1] Lisede yurtta
kalırken bir hafta boyunca pirinç bombardımanına maruz kalmıştık Adanalı aşçı
tarafından. Pilav, biber dolması, sütlaç, ne yapabiliyorsa yapmıştı adam. Bu da
ikinci taarruzuydu sulak arazi bitkisinin.
[2]Bu arada niye böyle her şeyin fiyatını, ücretini
yazıyorsun diyenler olabilir. Şikâyet değil amacım tabii, sadece on iki senede,
hele son iki senede her şeyin ne kadar değiştiğini -niyeyse hep yukarı-
göstermek bir yandan. Van Gölü canavarının ismi var cismi yok, enflasyon
canavarının adı anılmasa da tâ içerimizde hissediyoruz acı tadını. Diyeceksiniz
ki tarihe notu niye rakamlar üzerinden düşüyorsun. Kardeşim sizde zihin okuma
uzmanı mısınız, bir şeyi de olduğu gibi kabul ettiremiyorum ya. Niyesi şu;
Matematik sabittir, veriler oynak değildir. Örneğin ‘o zamanlar her şey
pahalıydı veya ucuzdu’ diye yuvarlak laflar etsem mânâ çok çeşitlenir, ama
Matematik değişmez ölçüdür, şaşmaz tartıdır. Ayrıca beni yargılamayın kardeşim,
elinizden geliyorsa yarlıgayın, bak o olur.
Yorumlar
Yorum Gönder