ŞARJÖR- MUSTAFA ZAHiD ERGÜN

  Teslim tesellüm, tebliğ tebellüğ 28 Aralık 2009 Pazartesi… Sabah kalkıp valiliğin yolunu tuttum. Hakkâri’ye geldiğimden haberi olmayan kuruma girmeden, kimseye gözükmeden, evrakımı şuradaki paslı çöp kutusuna atıp ya da nam olsun diye saklayıp geri dönebilir, hayatıma kaldığım yerden, küçük bir hatıra katmış olarak devam edebilirdim. İçeri girip imzalar atıldığında artık geri dönüşü zor, 2046’ya kadar sürecek uzun yolculuk başlamış olacaktı. Elimde âlet çantasıyla geldiğim bu şehirde macunun ucunu biraz çıkarmıştım. Rahatlıkla geri girebilirdi, ama az daha sıkarsam hem içeri girmez hem de ortalık batardı. Ağır ağır bahçeyi geçip o zamanlar bodrum katta olan Millî Eğitime vardım.Tam bodrum denemezdi,sol kısımda zeminin 5 basamak altındaydıdaireler. Sonraki senelerde en üst kata taşınmışlardı. Elimde evrakım, yüzümde umutlu ve heyecanlı ifadelerle görevlilerin karşısında bittim. Atama tayin birimi önünde birikmiş birkaç kişiyle oradan oraya evrak teslimi için koşturduk birkaç saa...

  2009 senesi Aralık’ının 26. günü Hakkâri’ye çıktım. Genel vaziyet ve manzara: “Paris’te her şeyi unutmak için eğer on beş gün yeterse, Şark’ta bu on beş saat bile değildir. Şark’ta ölmemeye bakmalı.” (Falih Rıfkı Atay, Zeytindağı ) 16’sında açıklanan sonuçların tercihlerini 14’ünde sonlandırmıştım ya, demek ki Hakkâri yollarını o günlerde döşemişim hayatıma. Son haftasını sürekli bilgisayar başında tercih sayfasını dolaşarak geçirdiğim dönemde, 11 Aralık Dünya Dağlar Günü sularında, kozmik birtakım güçlerin etkisi ve itkisiyle parmaklarım beni icbar etmiş bu rotaya. Öncesinde atanamadığım Eylül ayının son Pazar günü kutlanan Dünya Nehirler Günü zamanında Merkür retrolarda değilmiş demek ki. Vara vara vardım ol taşlı şâra.Kendisi de, gidiş hâlindeyken bir tren istasyonunda ölen Tolstoy’un dediği gibi, tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar. Ya bir insan yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir. Benim hikâyem de muhteşem miydi bilinmez, ama Hakkâri’ye gitmekle baş...

  Artan irtifa, azalan imtina Akşam valizin ayarlarını tamamladık, kilitleyip mühürledik. Son kez çarşıda turladım, birkaç arkadaşla görüştüm. Eve geldim yattım. Aman ne yatmak, sabahlar olmadı. Az ama öz bir uykuylagüneşi karşıladım. Anayol kenarında olduğumuzdan sürekli ses olurdu. Gelenleri ayrıca duymamışız. Balkondan aşağı baktığımda gördüğüm kalabalık, gidişimden çok, nereye gittiğimi tekrar hatırlattı. Börek salonu olan bir abimiz tepsi tepsi poğaça getirmiş. Her şeyi başka şeylere evirip çevirmekte pek mahir bir arkadaş,yarım otobüsündeki 12’lik elektriği 240’a çıkarıp semaverde çay yapmış. Açıkçası beklemiyordum, zorla hatırlatıyorlardı, ama ne iyi gelmişti sabah sabah. Milletle birlikte biz de midemizi kandırdık. İçlerini bilemem ama yüzlerdeki gülümsemelerle curcunaydı ortalık. İnsan böyle zamanlarda anlıyor, parçalar birleştiğinde fotoğrafın tamamlandığını. Orada kalanlarla vedalaşıp beş araba yola çıktık. Kahramanın sonsuz yolculuğu başlıyordu. Bu kadarı bile fazlayd...

  1.      Belirsizlik Mevsimi Dalında uzmanlaşamamış kuş ‘Yakın yerde soluklanacak gölge bana yok, Uzun yola çıkmaya hüküm giydim.’ (İsmet Özel, Mataramda Tuzlu Su ) Hukuk okuyup kendime hâkim olmak, ekonomi okuyup başkasının parasını saymak veya hendese tahsil edip boyumun ölçüsünü görmek istemediğimden, öğretmenlik okuyup çocukların başına çorap olacaktım. Ama önce atanmam gerekiyordu. 14 Aralık ’ta tercihleri sonlandırmış, iki gündür sonuçları bekliyorduk.10’da açıklanacaktı. Avareler, aylaklar, bohemler ve flanörlerce i yi zaman geçirmenin önündeki engel olarak görülen dakikliğin çok umurlarında olduğunu sanmıyorum, ama saniye sekmedi. Muhtemelen başak biri vardı sistemin başında. Bakanın konuşması birçok kanaldan canlı yayınlandı. Genel vaziyetten, istatistiklerden bahsetti, sonra temsilen o meşhur kırmızı düğmeye bastı. Salonda avaz avazçığlıklar, eller ağızda yaşlar çenede birbirlerine sarılmalar, telefonla müjde vermeler kameralara yansıd...