Karın merkezli olmayan kardeşlik (Hakkâri'de 19 Mevsim- 10.15)

 Karın merkezli olmayan kardeşlik

Yeni okul hızla tamamlanıyordu. Soğuk geçen kışta Hakkâri’nin hemen her yerinde olduğu gibi bizde de bir aydan fazla durdu inşaat. 23 Nisan hazırlıklarını tamamlamış, karakol komutanı ve köyün ileri gelenleriyle hatırlı bir protokol oluşturmuştuk. İki öğretmenimizin annesi de bizimleydi. Hakkâri’de birinin ailesi ziyarete geldiğinde, o artık herkesin anne babası oluyordu kaldığı süre boyunca. Biz ağırlamada kusur etmemeye, onlar da yetimliğini hissetmesin diye fazladan şefkatle yaklaşılan çocuklar gibi hepimizi gözetiyorlardı. Törenlerden sonra bizim evin bahçesinde ziyafet vermiştik. Taşta yetişmeyince mecburen ızgara kullanmıştık köfteler için. O gün, Hakkâri’de yaşadığım en güzel günlerden biriydi. Pek konuşmazdım böyle konularda, çünkü konuştukça daha da depreşir, derinleşirdi yalnızlık ve sıla hasreti. Ama o zamanlar içten içe ferahladığımı, gönlümün genişlediğini hissederdim. Başkaca hiçbir şey yapmaya gerek olmayan, sadece kardeşçe bir arada bulunmaktan ötürü içimize dolan bağdı bu. Bazen yarım yamalak bir köy yerine, tek başına kalmak pahasına oturmuş dağ köyünde kalmayı arzuladığımı birçok kereler yazmıştım. Bunun da bir dolu güzelliği olmakla birlikte o zaman da türdeşinle iki çift konuşamamaktan dert yanacağımdan adım gibi eminim. Detaylı bilgi için Ferit Edgü’nün Hakkâri’de Bir Mevsim kitabını okuyup, yine aynı adla Erden Kıral tarafından 1982’de çekilen, başrolünde Genco Erkal’ın oynadığı filmi izleyebilir.

 

Bu seneki evrakta ne çok yazdım 2013-2014 ifadesini. Kafama dank etti, tâ kibir bebeğin mezar taşında gördüğümde.