Tek yol; devriliyoruz (Hakkâri'de 19 Mevsim- 12.7)
Tek yol; devriliyoruz
Kahramanmaraş’tan
sonra başladı tırmanışlar. Depoyu doldurmuştum düzde, ne olur ne olmaz. İyice
tepelere çıkmaya başladığımda yolların bir gidiş bir geliş olması hızımı epey
düşürdü. Kamyonların arkasındaki kuyruklara eklemleniyor, dakikalarca sürecek konvoylarda
sabır tüketiyordum. Aşina olanlar sollamaya çıkıyor, riskli de olsa beş on araç
ileri gidebiliyorlardı. Bir kere deneyeyim dedim; sadece demekle kaldım, hemen
hiç burnumu çıkarmadan uslu uslu takip ettim kendi şeridimi. Çok az bazı
yerlerde yol veriyordu büyük araçlar, ancak o kadar olurdu zaten. Yoksa
Hakkâri’dekilerden belirgin farkları üstlerinden yol gitmesine müsaade eden bu
dağlarda her gelene buyur etseler onların da yolu bitmek bilmezdi.
Adana üzerinden gidip yolu uzatma pahasına düz yolu da tercih edebilirdim. Ama akşam olmadan varmak istiyordum. Gidişteki gibi nerede yorulursam kenara çekip arabada uyumayacaktım. Kayseri’ye ulaşmalıydım. Merkez ilçelerden Talas’ta oturuyorlardı, bir de ilçe yolu tepmeyecektim. Gerçi ilçe dediğim Maraş’a yakın da olabilirdi ve daha erken varırdım o zaman.
Yorumlar
Yorum Gönder